Geen zin om te lopen; wel een PR

8 oktober 2014

Blog

Maanden geleden had ik me ingeschreven voor de halve marathon in Breda; beter bekend als Bredase Singelloop. Op het moment van inschrijven had ik er eigenlijk helemaal geen zin in. Maar ik dacht, dat komt wel goed. Wekenlang heb ik mijn trainingsschema’s gevolgd. Daar had ik lol in. Maar tot op de dag van loop, zondag 5 oktober, had ik geen zin om voor de derde keer die twee rondes door Breda te lopen.

’s Morgens vertrok ik samen met twee andere lopers naar Breda. Ik chauffeerde. Vrijwel de hele autorit was ik ontspannen. Geen zin in de loop, geen zelfopgelegde doelen en dus ook geen druk op mijn schouders. Pas bij het naderen van de stad, merkte ik een klein beetje spanning.

Met duizenden lopers in de startvakken. Op dat moment stond ik nog na te denken over de tijd die ik wilde aanhouden per kilometer. Ik vertelde mijn loopmaatje, dat ik tevreden zou zijn met het evenaren van mijn tijd van vorig jaar: 2:06:27. Zij wilde graag finishen binnen twee uur.

Het startschot klonk en weg waren we. Natuurlijk liep ik meteen te snel! 5:20 op een kilometer. “Zachter Margo”, zei ik tegen mezelf. Ik liet het tempo zakken tot 5:30. Dat tempo voelde goed. Ik merkte dat het me lukte om vrij constant te lopen.

De sfeer tijdens Bredase Singelloop is hoog; muziekbands, dj’s en dansgroepen zijn volop aanwezig. Er is veel publiek, soms rijen dik. En met regelmaat werd mijn naam geroepen. Dat zorgt altijd een opleving.

Ergens tussen kilometer zeven en acht werd ik op mijn schouder getikt. Mijn andere loopmaatje haalde me in. Hij vertelde me dat ik al die tijd voor de ‘haas’ van 1:55:00 had gelopen. “Loop je niet te snel”, vroeg hij me? Hij en de haas liepen inderdaad op dat moment wat te hard voor mij en ik liet hen gaan.

Ergens op driekwart van de loop werd ik ingehaald door mijn andere loopmaatje. Ik keek haar aan en ook zij stak me voorbij. Hard op weg om haar doel te halen. Rond dat punt kreeg ik het besef dat ik mogelijk zou kunnen finishen op twee uur. “Houd het tempo vast”, zei ik tegen mezelf en ik begon telkens weer tot honderd te tellen. Waarom? Om mijn cadans vast te houden!

Bij kilometer achttien liep de haas van twee uur naast me. Bij hem moest ik aanhaken. Als ik hem kon bijhouden, dan zou me dat inderdaad lukken. De laatste drie kilometer mocht en wilde ik niet verzwakken.

De laatste paar honderd meter tussen het publiek door. Enorme aanmoedigingen zorgden voor extra kracht! Nog een paar meter rennen en dan het besef dat ik echt op twee uur gefinisht ben! Ik heb verdorie zes minuten van mijn tijd van vorig jaar afgelopen! Supertrots en vol emotie stond ik naar mijn klok te kijken.

2:00:24! Wauw!

Halve marathon Breda

Foto’s: Margo Hermans
© Margo Hermans, 2014
, , ,

Over Margo Hermans

Op aarde ~ 1972 | Directiesecretaresse ENGIE ~ 1994 | Eega ♥ Han ~ 1997 | Schilderen & tekenen ~ 1998-2015 | Mama ♥ Stijn ~ 2003 | Hardlopen ~ 2009 | Medeorganisator VESTROCK ~ 2010-2014 | Eigen blog aangedurfd ~ 2014 | Minerva Netwerk Directiesecretaresses, lid werkgroep ~ 2014 | Redactielid De Snisser Courant ~ 2014 | Medeorganisator d’Ossekoppenloop ~ 2014 | Eindredactie De Snisser Courant ~ mei 2015 | Eerste marathon ~ april 2017

Bekijk alle berichten van Margo Hermans

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

9 reacties op “Geen zin om te lopen; wel een PR”

  1. MichielZiet Zegt:

    Knap gedaan! Mooie pr! (Y)

    Liked by 1 persoon

  2. Ellie Schmitz Zegt:

    Om trots op te zijn (y)

    Liked by 1 persoon

  3. Elsa Zegt:

    Super! En als je tijdens het lopen nog niet had genoten, dan heb je dat achteraf dus wel gedaan. Zes minuten zeg, top!

    Liked by 1 persoon

  4. IngeBorg Zegt:

    super prestatie Margo, gefeliciteerd!

    Liked by 1 persoon

  5. Rein Tuininga Zegt:

    Goed joh!!

    Liked by 1 persoon

%d bloggers liken dit: