Akelig dichtbij

12 januari 2015

Blog

Hardlopen, schilderen, mijn gezin, er even tussen uit en gewoon de alledaagse dingen… Allemaal onderwerpen waarover ik graag schrijf. Maar onderwerpen die er allemaal niet meer toe te lijken doen met de recente gebeurtenissen in Parijs.

In oktober zijn we als gezin een klein weekje op vakantie geweest naar Marrakesh. In de weken voorafgaand had zoonlief geregeld tranen. “Mama, is het wel veilig om naar Marrakesh te vliegen? Want de MH17 werd ook zomaar naar beneden gehaald!” “En ebola, dat  is toch niet in Marokko hè mama?” “En mama, de IS… die zijn toch niet in de buurt van Marokko hè? Want anders ga ik eigenlijk liever niet meer op vakantie!” Zo goed als mogelijk probeerde ik hem gerust te stellen en vertelde ik hem dat onze reis naar Marrakesh echt wel veilig was. Mezelf probeerde ik tegelijkertijd ook gerust te stellen, want eigenlijk sprak hij uit wat ook geregeld door mijn hoofd ging.

Ondertussen zijn we een paar maanden verder. Mensen worden vermoord vanwege cartoons. Gijzelingen in een drukkerij en supermarkt volgen en ook daarbij vallen doden. Allemaal slechts een paar honderd kilometer bij ons vandaag. Akelig dichtbij dus!

Welke antwoorden geef je aan je kind van elf jaar, wanneer hij hierover vragen stelt? Wanneer hij vraagt naar wat vrijheid nu eigenlijk is? En hoe veilig het in Nederland is? Want ja, het gebeurt allemaal heel dichtbij! En ja, het is verdomd eng!

Afbeelding via Google.
© Margo Hermans, januari 2015
, ,

Over Margo Hermans

Op aarde ~ 1972 | Directiesecretaresse ENGIE ~ 1994 | Eega ♥ Han ~ 1997 | Schilderen & tekenen ~ 1998-2015 | Mama ♥ Stijn ~ 2003 | Hardlopen ~ 2009 | Medeorganisator VESTROCK ~ 2010-2014 | Eigen blog aangedurfd ~ 2014 | Minerva Netwerk Directiesecretaresses, lid werkgroep ~ 2014 | Redactielid De Snisser Courant ~ 2014 | Medeorganisator d’Ossekoppenloop ~ 2014 | Eindredactie De Snisser Courant ~ mei 2015 | Eerste marathon ~ april 2017

Bekijk alle berichten van Margo Hermans

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

18 reacties op “Akelig dichtbij”

  1. beaunino Zegt:

    Mijn zoon is zeventien, dus dat is al een tijdje geleden voor me. Moeilijk hè? Ik weet eigenlijk ook niet zo goed wat wijsheid is. Je weet zelf het beste welke antwoorden het meest geschikt zijn voor je eigen kind. Niet dat je iets moet verzinnen. Nou, je snapt wel wat ik bedoel toch?

    Liked by 1 persoon

  2. Ellie Schmitz Zegt:

    Je verwoordt wat we allemaal voelen en denken…als volwassenen kun je misschien beter met de onrust omgaan dan dat een kind van 11 dat kan. Veel wijsheid toegewenst in het begeleiden van hem op dit punt.

    Liked by 1 persoon

  3. MichielZiet Zegt:

    Het is eng. En het is bijna onmogelijk om een kind hier een troostend antwoord op te geven. Maar het is niet onmogelijk om als ouder, vader, moeder, vriend, vriendin, een gevoel van liefde, geluk en vrijheid te geven. Zolang de mensen er zijn die hier voor staan, zolang kunnen wij onze kinderen een goed gevoel geven. Hoe erg het om ons heen soms ook is.

    Liked by 1 persoon

  4. Geert de Brabander Zegt:

    Mijn zoon is er 25, en ook bij hem voel ik dat hij erg met deze zaken meeleeft…ik daarentegen heb dan weer de leeftijd bereikt om alles een beetje te relativeren en nuchter te berekenen dat de kans dat er hier bij ons op het platteland en ik mijn onmiddellijke omgeving weinig te vrezen valt…. Wat een wereld, dat onze kinderen niet meer met een gerust gemoed kunnen oud worden…

    Liked by 1 persoon

  5. Joyce Zegt:

    Hele goede vraag want als wij volwassenen het al amper kunnen bevatten leg het dan maar eens uit aan een kind…… mooi geschreven!

    Liked by 1 persoon

  6. Annet Doens Zegt:

    ……poe, stilte in me……goed verwoord lieve schat X

    Liked by 1 persoon

  7. Wilma Phillipson Zegt:

    Inderdaad, heel eng. Ik probeer er niet al te veel bij stil te staan. Doe ik dat wel dan lijkt alles zinloos wat ik graag doe: pianospelen, tekenen en studeren om mijn eigen praktijk (gewichtsconsulent) te volgen. Vooral bij dat laatste denk ik soms: Straks zitten we midden in een oorlog en wordt iedereen vanzelf broodmager.
    Hoe je deze ellende aan kinderen moet uitleggen weet ik ook niet. Het is net zoiets als uitleggen dat God liefde is en tegelijkertijd uit de kinderbijbel het verhaal voorlezen dat Abraham zijn zoon moet offeren. Dat is ook niet te rijmen met elkaar.

    Liked by 1 persoon

  8. Wondelgijn Zegt:

    Tja, moeilijk is dat hè? Uitleggen aan kinderen en ondertussen vertrouwen blijven houden in de wereld. Pffttt

    Liked by 1 persoon

Trackbacks/Pingbacks

  1. Een verre reis? Graag! | Margo Hermans - 15 juli 2015

    […] neerstortende vliegtuigen, bang voor IS, bang voor Boko Haram, bang voor alles wat er – soms akelig dichtbij (12 januari 2015) – in de wereld gebeurt. Want ook als je elf jaar bent, weet je wat er aan […]

    Like

  2. Leg het maar eens uit aan je kind | Margo Hermans - 14 november 2015

    […] over de aanslagen in Parijs. Er zijn 120 doden. Terroristen hebben zichzelf opgeblazen. Weer zo akelig dichtbij, is het eerste wat ik denk! Hoe vertel ik het onze zoon dat er weer aanslagen gepleegd zijn? En dat […]

    Like

  3. Moet papa weer naar Parijs? | Margo Hermans - 18 november 2015

    […] met die reden geen verre reis meer maken, wordt het nu, vanwege de terroristische aanslagen zo akelig dichtbij, alleen maar erger. Zoonlief wil het liefst geen journaal kijken; sluit zich het liefst af voor de […]

    Like

%d bloggers liken dit: