Het middelbaar

21 januari 2015

Blog

De eerste keer naar het kinderdagverblijf. Je was bijna drie maanden oud. Ik had mezelf beloofd niet te huilen wanneer ik weg zou gaan. Tranen met tuiten huilde ik in de auto. Toen je bijna vier was ging je oefenen op de basisschool en een paar weken later ging je voor het echt daarheen. Een trotse mama was ik; je kon al zoveel dingetjes zelf. En nu komt de middelbare school er al aan. Soms krijg ik er een beetje buikpijn van. Wat word je snel groot!

Onlangs gingen we als gezin samen naar de open avond een middelbare school. Volgend schooljaar is het namelijk al zover. Dan mag je daarheen! Je had ontzettend veel zin om te gaan kijken. Met grote stappen liep je voor ons uit het schoolterrein op. Rondkijkend en alles in je opnemend.

De uitleg, de rondleiding en de korte lesjes. Je vond het allemaal even leuk. De gymzaal, de mediatheek, de kluisjes en de aula. Je leek wel als een vis in het water. “Mijn fiets kan dan hier staan en als ik met de bus ga, dan loop ik via dat paadje naar school.” Van zulke uitspraken wordt mijn buikpijn niet minder.

Natuurlijk ga je na de zomervakantie naar de middelbare school. Natuurlijk weet ik steeds minder goed hoe jouw dag eruit ziet. En natuurlijk heb je me steeds ietsje minder nodig. Mag ik dat gewoon een klein beetje jammer vinden?

Afbeeldingen via Google.
© Margo Hermans, januari 2015
, , ,

Over Margo Hermans

Op aarde ~ 1972 | Directiesecretaresse ENGIE ~ 1994 | Eega ♥ Han ~ 1997 | Schilderen & tekenen ~ 1998-2015 | Mama ♥ Stijn ~ 2003 | Hardlopen ~ 2009 | Medeorganisator VESTROCK ~ 2010-2014 | Eigen blog aangedurfd ~ 2014 | Minerva Netwerk Directiesecretaresses, lid werkgroep ~ 2014 | Redactielid De Snisser Courant ~ 2014 | Medeorganisator d’Ossekoppenloop ~ 2014 | Eindredactie De Snisser Courant ~ mei 2015 | Eerste marathon ~ april 2017

Bekijk alle berichten van Margo Hermans

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

20 reacties op “Het middelbaar”

  1. Ellie Schmitz Zegt:

    Heel mooi geschreven, Margo. Ik heb geen kinderen, maar geloof dat ik je buikpijn wel een beetje ‘in’ kan voelen….en ‘loslaten’ hoort ook bij het leven, dat hoeft niemand jou te vertellen, maar zal niet altijd gemakkelijk zijn!

    Liked by 1 persoon

  2. beaunino Zegt:

    Ik ken het! En toch Margo, het blijft hetzelfde kind. Tussen al die branie en zelfstandigheid in krijg je dan ineens weer zo’n zelfde knuffel als dat je kreeg toen hij vijf was. Of drie, of zeven. Let maar op;-)
    https://nardablog.wordpress.com/2013/05/11/mijn-zoon-van-groep-8/

    Liked by 1 persoon

  3. Arnold Kroon Zegt:

    Wat zal hij/zij het leuk vinden dit ooit terug te lezen. Had dit over mij gegaan had ik, na mijn trouwen, dit ingelijst ergens in een hoekje hangen.

    Liked by 1 persoon

    • Margo Hermans Zegt:

      Zoonlief heeft de tekst gelezen voordat ik het publiceerde. Na het lezen keek hij bijzonder lief naar me ❤ !! Wie weet mag het ooit wel in een hoekje hangen 🙂

      Like

  4. 8erlijntje Zegt:

    Nu huil ik……

    Liked by 1 persoon

  5. Silvia Riekwel Zegt:

    Mooi geschreven Margot en zo herkaanbaar.
    Nieuwe periode, spannend en ook weer leuk.
    Alvast een hele fijne middelbareschooltijd gewenst voor je zoon!

    Liked by 1 persoon

  6. Sylvia Kuijsten Zegt:

    Geen kinderen hier, maar ik kan me er toch wel enigszins een voorstelling bij maken. Maar als ik dat zo lees, gaat je dochter/zoon (?) het prima redden daar 😉 Mam zat altijd thuis met thee te wachten na mijn lessen en ik vond het heerlijk om dan alle verhalen te vertellen. Misschien jouw dochter/zoon ook wel? 😉

    Liked by 1 persoon

  7. Corja Zegt:

    O, ja, ik weet het nog zo goed. Maar het blijft zo: studeren, op kamers gaan, eerste vriendje, ijk- en kantelpunten in het leven. Ze worden steeds zelfstandiger en jij doet steeds meer een stapje terug, en blijft ze vanaf de zijlijn volgen. En dat ze het redden heeft ook met de opvoeding te maken. Dus, Margo, steek die maar in je zak!
    Mijn dochters zijn al getrouwd en hebben zelf weer kinderen. Er zijn al heel wat traantjes weggepinkt…. 😉

    Liked by 1 persoon

  8. Wondelgijn Zegt:

    Ja hoor, dat màg! 🙂

    Liked by 1 persoon

  9. Celine Zegt:

    Wauw! Mooi geschreven, het raakt me echt!

    Liked by 1 persoon

Trackbacks/Pingbacks

  1. Laatste keren | Margo Hermans - 8 juli 2015

    […] die ik soms krijg van de snelheid waarmee zoonlief groot wordt schreef ik al eerder in mijn blog ‘Het middelbaar’. De buikpijn is op dit moment niet minder, maar wel anders. Het vormt zich rondom afscheid nemen […]

    Like

  2. Voor het eerst | Margo Hermans - 2 september 2015

    […] Het einde van de schoolvakantie naderde. Al een aantal dagen had ik zo’n weeïg gevoel. Elke keer, wanneer ik naar hem keek, zag ik het weer… Niet meer, in de verste verte niet meer, die kleine jongen met de blonde krullen; een echte grote tiener is wat ik zie! Een lang lijf, lange ledematen en een nieuwsgierige en open blik. Klaar voor het echte werk: het middelbaar! […]

    Like

%d bloggers liken dit: