61,56 km estafette tussen Parijs en Rotterdam

3 juni 2015

Blog

Maanden geleden deed mijn werkgever een oproep aan medewerkers om samen het team Cofely Runners te vormen en deel te nemen aan Roparun 2015. Ik meldde me aan en mijn deelname werd bevestigd; ik was zo blij! En onzeker…
Collega’s verzekerde me, ik zou het kunnen. Met die bevestiging in mijn achterhoofd trainde ik vanaf eind 2014 naar Roparun 2015 toe. In het voorjaar had ik een halve marathon en een 10 Miles op het programma staan en daarnaast hield ik me meestal braaf aan mijn weekschema van één keer intervaltraining, één keer kort en sneller en één keer lang en langzaam lopen.
Als Cofely Runners ontmoetten we elkaar tijdens een trainingsrondje op Walcheren en een nachttraining in de grensstreek van Antwerpen. Daarna was het tijd voor het echte werk.

Zaterdag 23 mei – tijdens het Pinksterweekend – vertrokken wij, Cofely Runners, met 22 teamleden naar Parijs: 8 lopers, 6 fietsers, 2 buschauffeurs, 2 facilitaire mensen, 2 verzorgers/fysio’s en 2 teamcaptains. Rond de klok van half 3 parkeerden we de 3 campers en het busje in het park bij Dugny en werd het kamp opgebouwd. Na de pastamaaltijd, aangeboden door Roparun, was het al snel tijd om ons klaar te maken voor de start. Team221 vertrok om 16.37 uur. Ploeg A als eerste; ploeg B kon nog even rusten en genieten van de zon. Ondertussen werd ik door de fysio’s onder handen genomen en kreeg ik medical tape op mijn heup; daar zat een pijnplek.

Een uur of 5 later was het onze beurt. Ergens langs een Franse landweg werd ploeg A door ploeg B afgelost. Wij begonnen eraan! Ondergaande zon, Franse polders en dorpjes zorgden voor veel ‘kodakmomentjes’ in mijn hoofd. Lopend, soms fietsend – run, bike, run – en als passagier in het busje legden we kilometer na kilometer af. Ergens rond 2 uur ’s nachts hadden we ons wisselpunt bereikt en stapten wij de camper in die ons naar het kampement bracht. In een landbouwschuur, tussen de tractoren en wagens, werd ik door de fysio gemasseerd. Snel wat eten en met schone hardloopkleding mijn slaapzak in.

Na 1 uur en 45 minuten slapen werd ik gewekt. Tijd voor de volgende etappe. Geplast op een mottig toilet, zonder een beker koffie, maar met gepoetste tanden zit ik een kwartier later in de camper. Ik zie in de vroege ochtendzon dat het Franse landschap glooiend is. Ik voel me gelukkig wanneer ik ren met gele koolzaadbloemen en rode klaprozen om me heen. Het wordt warmer en warmer en sommige heuvels zie ik als een berg tegenop. Zo steil, dat ik zelfs moeite heb – tijdens run, bike, run – om met de fiets boven te komen.

Zo’n 4 uur later zijn we bij het wisselpunt en brengt de camper ons naar het Cofely Runners-kampement bij de brandweer in Solesmes. Op de verzorgingstafel, die in de zon staat, is het fijn om onder handen genomen te worden. Knopen worden uit mijn spieren gemasseerd. In de zon eet ik mijn pasta en met een plastic zak om mijn hoofd – als douchemuts – sta ik me onder de kraan bij de brandweer te wassen. Na een dutje van een half uur is het alweer tijd om als ploeg B ons gereed te maken.

Ondertussen waren Cofely Runners aanbeland in België. Het is warm 2e deel van de zondagmiddag! Veel water drinken en met factor 30 zonnecrème op zetten we de estafette voort. Ergens onderweg blijkt dat 1 van mijn ploeggenoten veel pijn heeft aan beide benen. Hij geeft aan dat hij de rest van deze etappe niet meer kan rennen. Deze mededeling hakt er flink in bij mij. De resterende kilometers leggen we met z’n 3-en af. Tijdsbesef ben ik volledig kwijt. Ergens in de avond staat ploeg A ons op te wachten. Ik kan wel janken van blijdschap wanneer er verteld wordt dat zij de volgende etappe extra kilometers zullen lopen vanwege onze geblesseerde teamgenoot. Enigszins gerustgesteld stap ik de camper in en worden we naar een sportlocatie in Gooik gebracht.

Mijn knie wordt getapet, de douche doet me goed en met een pastamaaltijd achter mijn kiezen kruip ik – wederom met sportkleren aan – in mijn slaapzak. Ergens in de verte word ik wakker van harde regen en ik maak me zorgen om wat komen gaat. Na 2 uur en 45 minuten gaat het licht aan in de camper. Sokken en schoenen trek ik aan en ik zoek een struikje. Wat is het voor mannen toch handig om in de natuur te plassen.

Bij het wisselpunt blijkt dat ploeg A niet 10, maar zelfs 15 extra kilometers gemaakt heeft. Ik ben nog blijer dan toen ik ging slapen! Mijn geblesseerde teamgenoot heeft 2 ingezwachtelde benen en besluit toch zijn kilometers te lopen. Ik ben hem dankbaar!
Regen komt uit de hemel, maar niet heel hard. In de vroege ochtend arriveren we in Antwerpen. Met 2 lopers op de fiets en 1 lopend – run, bike, run – gaan we door de voetgangerstunnel en vervolgen we onze weg door de stad. In de ochtend arriveren we in Ossendrecht; woonplaats van één van onze fietsers. Als een ware held wordt hij onthaald. Veel aandacht, kussen en omhelzingen voor hem. Het is een feestje en we maken een paar danspassen! Heerlijk om de naam van Cofely door de speakers te horen; het geeft even energie.

In Hoogerheide wisselen ploeg B en A elkaar weer af. Alle voertuigen blijven staan en de kilometers worden afgelegd door alle fietsers en lopers op de fiets. Uiteraard 1 loper niet; deze loopt!
Wij gaan naar ons kampement wat opgebouwd staat bij VV Hoogerheide. Moe eet ik mijn yoghurt en een gebakken eitje, word ik weer warm van de douche, soepel van de massage en krijg ik nieuwe tape op mijn heup en knie. Vol goeie zin begin ik aan de laatste 50 kilometer!

In Dintelmond gaan wij als ploeg B met 3 fietsers en alle lopers op de fiets op pad. Als lopers fietsen we afwisselend 3 kilometer en lopen we 1 kilometer. Het valt niet mee om na het fietsen telkens te starten met rennen; wat zijn mijn bilspieren stram. De hoeveelheid publiek wordt steeds groter en het doet goed om toegejuicht te worden.

In Klaaswaal stappen alle lopers op de fiets en de rest van het team in de voertuigen. Met z’n 8-en leggen we de laatste 30 kilometer per fiets en rennend af. Sirenes van geparkeerd staande brandweerwagens loeien, mensen juichen en klappen, dj’s spelen de juiste beats en in Oud-Beijerland staat het publiek rijen dik. Wat is het geweldig, wat geeft het een boost. En soms prikken de tranen achter mijn ogen.

Met alle lopers tezamen finishen we in een tijd van 47 uur en 10 minuten bij de Erasmusbrug in Rotterdam. De ontlading en vreugde is groot! Daar wacht de rest van ons team. Felicitaties en blijdschap! Samen wandelen we naar de Coolsingel waar elk team symbolisch finisht; een feestje. Team221 Cofely Runners: WE DID IT!!

En nu? Mijn enorme dorst is gelest. Mijn grote honger gestild. Mijn batterij is deels weer opgeladen. Nu nog even rust nemen vanwege mijn knie en heup en daarna… Daarna draag ik mijn Roparun-shirt met trots!

 

En een hele toffe aftermovie gemaakt door Cofely!!

Feiten op een rijtje

  • Team221 Cofely Runners
  • Estafetteloop van 520 km van Parijs naar Rotterdam
  • Gefinisht in 47 uur en 10 minuten
  • Bijna € 30.000,= opgehaald voor het goede doel
  • Persoonlijke afstand: 61,56 km
  • Persoonlijke snelheid: 9,6 km per uur
  • Aantal keer gelopen: 54
  • Persoonlijk € 590,= opgehaald voor het goede doel; dank voor alle donaties!

Ploeg A
Lopers: Paul, Tonnis, Anthony, Wilma

Fietsers: Angelique, Ruud, Erwin
Buschauffeur: Christ

Ploeg B
Lopers: Bram, Jaap, Carel, Margo

Fietsers: Johan, Martin, Rob
Buschauffeur: Mark

Fysio: Rik, Johny
Facilitair: Willem, Femke
Teamcaptains: Jack, Maurice

De Roparun is een estafetteloop van meer dan 500 kilometer van Parijs en Hamburg naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto wat al jaren is: “Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”.”

Foto’s gemaakt door teamleden, in eigen beheer, gevonden via Google, Rudi Wijnacker – Zeeland Sport & Leisure, Willem Betlem – Cofely. Indien bekend staat de fotograaf vernoemd bij de foto.
©  Margo Hermans, juni 2015
, , , , , ,

Over Margo Hermans

Op aarde ~ 1972 | Directiesecretaresse ENGIE ~ 1994 | Eega ♥ Han ~ 1997 | Schilderen & tekenen ~ 1998-2015 | Mama ♥ Stijn ~ 2003 | Hardlopen ~ 2009 | Medeorganisator VESTROCK ~ 2010-2014 | Eigen blog aangedurfd ~ 2014 | Minerva Netwerk Directiesecretaresses, lid werkgroep ~ 2014 | Redactielid De Snisser Courant ~ 2014 | Medeorganisator d’Ossekoppenloop ~ 2014 | Eindredactie De Snisser Courant ~ mei 2015 | Eerste marathon ~ april 2017

Bekijk alle berichten van Margo Hermans

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

22 reacties op “61,56 km estafette tussen Parijs en Rotterdam”

  1. Bert Spanjaard Zegt:

    Wat een prachtige ervaring en prestatie!

    Liked by 1 persoon

  2. Elsa Zegt:

    Super gedaan Margo! Ik heb jullie via de website gevolgd, maar dan zie je natuurlijk niets van het koolzaad en de klaprozen, de weinige uren slaap, de pastamaaltijden en de wissels.
    Mooi om te lezen hoe je het beleefd hebt.

    Liked by 1 persoon

  3. tanjaslagter Zegt:

    Knap gedaan hoor!

    Liked by 1 persoon

  4. Regenboogvlinder Zegt:

    Jeetje wat geweldig, een kanjer ben je!
    En wat een ontzettend leuke en mooie foto’s!

    Liked by 1 persoon

  5. Myriam Zegt:

    Waaw, wat een prestatie!!!

    Liked by 1 persoon

  6. Ellie Schmitz Zegt:

    Wat een prestatie, geweldig en gefeliciteerd! Zelfs ik voelde tranen prikken bij het lezen….

    Liked by 1 persoon

    • Margo Hermans Zegt:

      Wauw, dat ik bij een niet-hardloper zo de emotie kan oproepen! Vind ik erg tof dat je dit laat weten, Ellie 🙂 Dank ook voor de felicitatie!

      Like

  7. Patty Zegt:

    Respect !!!

    Liked by 1 persoon

  8. Jaixy Zegt:

    Wat een prachtige prestatie!!

    Liked by 1 persoon

  9. Door Suzanne Zegt:

    Wauw, wat een geweldige prestatie! Petje af…

    Liked by 1 persoon

  10. Nadia Bleyenberg Zegt:

    Geweldig knap! Veel prachtige momenten om nooit te vergeten. Een blog die je vast nog vaak zult herlezen om terug te kijken op deze bijzondere dagen, en niet te vergeten, alle voorbereidingen 😃

    Liked by 1 persoon

  11. Anthony Zegt:

    Het was me een eer om als Cofelyrunner samen met jou dit avontuur aan te gaan.
    Een overweldigende ervaring met een schitterende finish. Ik zou het zo weer doen.
    Cofelyrunners4life 😘

    Liked by 1 persoon

  12. lifemustbefabulous Zegt:

    Dat heb je toch mooi gedaan!! Proficiat hoor! XoXo Olivia 💕

    Liked by 1 persoon

  13. wilcoscharitychallenge Zegt:

    Complimenten! Gave prestatie, mooi verslag, geweldige foto’s!

    Liked by 1 persoon

  14. Joyce Zegt:

    Diep respect! En wat gaaf jouw verslag te lezen, weet dat er een groep collega’s dezelfde run gedaan heeft en herken een hoop van hun verhalen in jouw verslag. Ik zit er stiekem aan te denken volgend jaar mijzelf ook aan te melden 🙂

    Liked by 1 persoon

  15. Axel Dorothea Zegt:

    Mooie prestatie.

    Liked by 1 persoon

  16. Run Eat Relax Repeat Zegt:

    Zo ontzettend stoer, ik wil ook!!!

    Liked by 1 persoon

Trackbacks/Pingbacks

  1. Blij! Genieten! En een beetje afzien… | Margo Hermans - 17 juni 2015

    […] weken geleden finishten we als Cofely Runners tijdens de Roparun aan de voet van de Erasmusbrug in Rotterdam. Sindsdien had ik niet meer hardgelopen. Herstel had […]

    Like

  2. Energie! | Margo Hermans - 11 november 2015

    […] heerst er redelijke rust rondom het ziek zijn van mijn mama. Zes maanden na mijn deelname aan Roparun, durf ik nu wel te zeggen dat ik weer hersteld ben wat rennen betreft. En terugdenkend aan het […]

    Like

  3. Wens | Margo Hermans - 10 augustus 2016

    […] jaar 2015 was bijzonder voor me; in april liep ik een halve marathon en eind mei nam ik deel aan Roparun. Voor het jaar 2016 had ik als plan drievierde van de Marathon Zeeuws-Vlaanderen te lopen. Dertig […]

    Like

%d bloggers liken dit: