Beginnen

7 augustus 2015

Schrijfoefeningen

Net gegeten, heerlijk buiten aan de picknicktafel. Het is zo’n mooie zomeravond, waarbij de zon een warme gloed over de tuin straalt. Man- en zoonlief voetballen samen op het gras. Ik zit aan de tafel in de keuken, zoals zo vaak, achter mijn laptop. Door het keukenraam, waar de tafel tegenaan staat, kijk ik naar buiten. Wat hebben ze een lol! Heerlijk om te zien.

Een boek van Julia Cameron ligt naast me. De titel is ‘Je leven schrijven’. Het is me een tijdje geleden aangeraden door Morgaine; een blogster die ik heb leren kennen via de digitale schrijfweg. Ze reageerde op mijn tekst ‘Dromen mag’. Daarbij vertelde ze mij, dat zij met schrijven ‘verder’ is gekomen aan de hand van dit boek. Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt, maar toentertijd – in april – had ik geen tijd om me hierin te verdiepen.

Mijn vakantie start deze week. We gaan nergens heen. Een mooi moment om me wat meer met schrijven bezig te houden. Vooral ‘het schrijven’ wat vaker doen. Mijn vaardigheden verbeteren. Zo gedacht, zo gedaan. Het boek bestelde ik via een webshop en een dag later lag het in mijn brievenbus. Heerlijk om in een nieuw boek te starten. Deze keer met een arceerstift in de hand. Wat me vooral bij blijft – na het lezen van het eerste hoofdstuk – is dat je schrijven op z’n beloop moet laten gaan. Schrijven is als ademen. Je begint gewoon waar je bent.

Flink bezweet komt zoonlief ondertussen de keuken binnen. Het voetballen is voorbij. Zo ook de rust in huis. Rust die ik zo fijn vind om te schrijven. Met rust om mij heen kan ik me beter concentreren, kan ik beter nadenken.

Nadenken… Dat doe ik soms ook over de onderwerpen die ik aangereikt heb gekregen als reactie op mijn blog ‘Jouw idee; mijn verhaal’. Een tekst die ik heb geschreven om ideeën voor korte verhalen te verzamelen. Maar verder dan ideeën verzamelen ben ik nog steeds niet gekomen. Nee, dat is niet waar. Ik ben gestart met een kort verhaal dat als onderwerp ‘zon’ heeft. Vier regels heb ik geschreven. En toen zat ik daar… Verzinnen is niet mijn beste kant geloof ik. Gaat dat ooit wel lukken?

Wat nu wel telkens door mijn hoofd gaat, is wat te doen met deze oefenschrijfsels. Durf ik mezelf aan de buitenwereld te tonen in dit schrijftraject? Durf ik mijn teksten te publiceren op mijn website? Wat als ik dit boek met schrijfoefeningen niet uit krijg? Wat als…

Hmm, laat ik nu eerst maar eens doorgaan naar hoofdstuk twee.

Afbeelding in eigen beheer.
© Margo Hermans, 5 augustus 2015
, , ,

Over Margo Hermans

Op aarde ~ 1972 | Directiesecretaresse ENGIE ~ 1994 | Eega ♥ Han ~ 1997 | Schilderen & tekenen ~ 1998-2015 | Mama ♥ Stijn ~ 2003 | Hardlopen ~ 2009 | Medeorganisator VESTROCK ~ 2010-2014 | Eigen blog aangedurfd ~ 2014 | Minerva Netwerk Directiesecretaresses, lid werkgroep ~ 2014 | Redactielid De Snisser Courant ~ 2014 | Medeorganisator d’Ossekoppenloop ~ 2014 | Eindredactie De Snisser Courant ~ mei 2015

Bekijk alle berichten van Margo Hermans

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

7 reacties op “Beginnen”

  1. MichielZiet Zegt:

    Ik zou zeggen: Probeer het uit en plaats een stuk tekst. 😊

    Liked by 2 people

    Beantwoorden

  2. Myriam Zegt:

    Gewoon doen, iedereen begint ergens toch 🙂

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

  3. Regenboogvlinder Zegt:

    Gewoon beginnen Margo ( zegt een lezer, niet een echte schrijfster 😉 )
    Veel succes!

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

  4. Patty Zegt:

    Wat ik tot nu toe van je heb mogen lezen, spreekt mij al aan. Naar mijn mening kan dat alleen maar beter worden, als dat al mogelijk is. Niet te kritisch zijn – ja ja, ik weet het, das lastig 😉 – en lekker die vingers laten tiepen. (of de pen laten bewegen).
    Ik lees vaker, dat mensen beter schrijven in rust; ik moet juist geluid om me heen hebben haha

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

  5. Morgaine Zegt:

    Ik moest even zoeken, en zie hier, mijn eerste schrijf oefeningen buitenshuis… 😉 En mijn ommekeer…

    ‘En passant’, onderweg

    Vanaf nu wordt je schrijven portable. Deze oefening vraagt van je de deur uit te gaan. Neem een uur de tijd. Kies een plaats om naartoe te gaan en sla het leven zoals het in beweging is gade: een café, een concert, de wachtkamer van de tandarts een winkelcentrum een markt. Ga naar iets waar wat te beleven is en neem een schrijfblok mee. Begin te beschrijven wat je ziet en wat je voelt bij wat je ziet. Laat je helemaal gaan in je beschrijving van de dame met dat gele hoedje, de nukkige man met de dikke sigaar, de huilende baby’s, het smoorverliefde stelletje. Schrijf snel en precies. Beschrijf de scène die zich voor je afspeelt. Speelgoedwinkels zijn een uitstekende plaats om naartoe te gaan. Evenals winkels in bruidsjaponnen. Gedraag je als een echte verslaggever. Registreer wat je ogen zien en wat je oren horen.
    Denk aan het advies van de sensatiejournalist Hunter Thompson, die zegt dat het geheim van goed schrijven schuilt in goede aantekeningen.
    Wat hangt er aan de muren? Wat voor soort ramen zijn er? Wie praat er? Wat wordt er gezegd? Schrijf gedurende één uur en stop dan.

    Rond 22.00 uur, ik ben aangekomen op plaats van bestemming. Ik zit op een barkruk, natuurlijk in mijn eventuele veilig hoekje, aan het einde van de bar en naast de muur, eigenlijk zo onopvallend mogelijk. Waarom doe ik dit eigenlijk altijd als ik al naar een bar of café ga, om zo’n plek uit te zoeken, omdat ik zo graag observeer en luister naar andere gesprekken?
    Het is zo ie zo meer dan tien jaren geleden dat ik ooit in een café ben geweest, de laatste keer dat ik mij kan herinneren was met de meiden van de kapperszaak, ergens in Waterwijk binnen Almere, ik was op sleeptouw genomen, ‘je moet er een keer uit Suus!’ En ik liet het maar over mij heenkomen maar het was zo anders dan anders. Ondertussen moeder, gescheiden en een hele grote verantwoording op mijn schouders, waar deze vrouwen wel relaties hadden, langdurige ook zelfs, maar kinderen waren er nog niet in hun leven. Ik doe best wel veel alleen, maar het ‘uitgaansleven’ in een café of disco of nachtclub dus niet, een film in de bioscoop is het meest uitzonderlijke in mijn beleving qua uitgaan wat ik graag alleen doe.
    Nu schrijf ik wel, maar niet conform de opdracht. Ga in een café zitten, observeer en beschrijf een scene van wat je ziet en hoort. Bechrijf de ramen, de bar, de mensen. Nu moet ik lachen, een raam is een raam en vanuit hier staat er in spiegelschrift op ‘Café Quibus’, (in mijn boekje staat het echt in spiegelschrift, maar in Word is dat wat lastiger natuurlijk).
    Dit café bevind zich overigens in Amsterdam Oud Zuid, ik ben een cirkel aan het doorbreken en de barman Ed, heeft mij al gerust gesteld dat ik op de juiste plaats zit, dat het gezelschap wat nu nog aan het repeteren is om de hoek, als vanzelf met een half uurtje binnen zal komen vallen. Hoeveel weet hij niet, dat is elke week verschillend vertelt hij mij. Ik zit hier met een spa rood en begin te schrijven.
    Het raam is wel groot en het stelt mij wel op mijn gemak in elk geval, de blik is wijds aan alle kanten.
    De bar, ach ja, een bar is een bar. Wat kan ik zeggen, roodbruin is het hout een groot terras buiten en binnen oogt het ook ruimtelijk, maar bijna iedereen zit buiten op het terras, de avondlucht is voortreffelijk zelfs om nu juist buiten te zitten op het terras. De geluiden klinken gezellig, geroezemoes, stemmen spreken zacht en zo nu en dan een lach of ik hoor zelfs Engelssprekende mensen, alles kan in Amsterdam, meer dan in Almere. Grote en kleine gezelschappen hebben zich verzameld op dit grote plein waar ik nu voor het eerst ben, tenminste, als mijn moeder dit leest, vd Helstplein, kan ik net zo hard te lezen krijgen of horen, ‘oh ja hoor, dat ken ik wel, alleen je lag nog in de wagen.’ Het vaste familiegrapje als het Amsterdam betreft en ik plekken en plaatsen ontdek die ik nu pas met vol bewustzijn ontdek.
    Ondertussen hoor ik brommers en met mij zitten er slechts nog twee andere mensen aan de bar, klassiek verhaal, een man en een vrouw, maar zij zitten te ver weg van mij om te kunnen luisteren waar hun gesprek over gaat, intimiteit zie ik wel tussen die twee. Ik schrijf even blind, terwijl ik om mij heen kijkj. Als ik dit zo aanschouw en hoor is het bruisend, iets wat ik in Almere op welk terras of café dan ook mis. Het café bij ons in de wijk is gewoon een lachertje, als je het mij vraagt. Oké het oogt groots, maar mijn gevoel is toch het aso gevoel aldaar. De kleding van de vrouwen die daar eventueel buiten zitten, onverzorgde mensen ook vaak dat je, je afvraagt waarom zij daar zitten, luidruchtig al op straat, totaal anders dan wat ik hier meemaak in het nu.
    Hier in de brede vensterbank achter mij liggen vele bladen, zelfs glossy bladen, iets wat je niet verwacht in een café, dit maakt al het verschil, ik zie liggen de Flair, Viva, Nu Sport, Vrij Nederland, Elegance, Esta en ga zo maar door. Aan de overkant zie ik Cafetaria Valentino maar ik zit in de Quibus.
    Het gezelschap waar ik voor gekomen ben, zo zegt Ed de uitbater mij, kunnen elk moment komen, ‘ze zijn wat laat.’ Zegt hij zelfs, maar ik stel hem gerust, dat het oké is, leuke man, deze uitbater, maar dat was mij ook al vertelt, waar ik nu hier zit, wat één persoon weet van het hele gezelschap, dit omdat ik hem had gezegd, ik zeg niets toe voor vanavond, kan het wel willen, maar de tijden, OV enzo, ik laat het nog even open staan.

    Ik heb iets overwonnen, de lach, toen Ed hem zei dat er een gast aan de bar zit, hij keek naar mij en ik naar hem, en zijn woorden; ‘Wat leuk, je bent er toch!’ en onze ontmoeting was geweldig, waarna ik de rest van het gezelschap mocht ontmoeten en als vanzelf heel gezellig in de groep werd opgenomen, vreemde eend in de bijt die weinig van klassieke muziek weet, en hier zit ik dan, tussen een gezelschap dat klassiek kan zingen, twee componisten, waarvan één ook dirigent, een totaal andere wereld dan ik gewend ben, maar zoals meestal, pas ik er ergens als vanzelf tussen, de kameleon die ik ben, aanpassen en het over mij heen laten komen.
    Het was gezellig, ik heb genoten, pas 24 uren later, zou blijken dat ik in zou starten, lichamelijk, maar ook dit heb ik ervoor over, je kunt namelijk bruisen of je leven achter glas verdoen, maar ik heb gekozen, een beslissing genomen, door het erop te wagen en de stad in te gaan waar ik zelf geboren ben maar zo weinig van weet.
    Nu heb ik weer een prachtig stukje Amsterdam ontdekt, ver van het bekende, in Oud Zuid, vd Helstplein, Café Quibus, met liefde keer ik daar nog eens naar terug, om nog eens te schrijven en nieuwe mensen te ontmoeten. Volgende keer misschien maar eens overdag, laat in de middag ofzo, zodat ik in de avond zeker weet dat er nog treinen gaan 😉

    X

    En nu jij 😀

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

  6. kurpershoekirma Zegt:

    Gewoon beginnen met schrijven. Iedereen heeft een andere stijl, maar daarom niet beter of slechter. Na verloop van tijd zul je je eigen stijl gaan ontwikkelen. Wat ik tot nu toe gelezen heb, is echt niet slecht. Dus doorgaan!

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: