Slik!

23 augustus 2017

Blog

Al geruime tijd keek ik uit naar de datum 20 augustus. Op die datum stond met grote letters in onze gezinsagenda geschreven: Saeftinghe Run. In het dorpje Paal, in Zeeuws-Vlaanderen langs de oever van de Westerschelde, bestaat dit jaar de Watersportvereniging Saeftinghe vijftig jaar. Ter ere van dit jubileum werd er afgelopen weekend onder andere een hardloopevenement georganiseerd door deze watersportvereniging.

Het enige wat je mag achterlaten, zijn je voetstappen!

Het Verdronken Land van Saeftinghe is een natuurgebied gelegen op de grens van Nederland en België. Het grootste deel ligt in het Nederlandse Zeeuws-Vlaanderen. Het is uitgestrekte, ruige natuur op de rand van land en water. Ik hoorde zeggen dat het organiseren van een hardloopevenement door dit natuurgebied heel wat voeten in de aarde had, vooraleer er door de milieuorganisatie goedkeuring gegeven werd om met 250 deelnemers te rennen en ploeteren door dit natuurgebied. Begrijpelijk! Want het enige dat je als deelnemer mag achterlaten in zo’n gebied zijn je voetstappen!

Om stipt 9 uur ’s morgens klonk het startschot. Dat het zo stipt was, had te maken met het getijde. Het natuurgebied waardoor een groot deel van de route liep, heeft namelijk een periodieke wisseling van de waterstand. Een latere start zou ervoor zorgen dat aan het einde van de route de waterstand mogelijk te hoog zou zijn om de finish nog te kunnen bereiken.

Ik en nog 249 andere deelnemers vertrokken. Eerst een stukje over asfalt, maar al gauw ging de route over in een onverhard pad. De ene ondergrond wisselde de andere af en na zo’n drieënhalve kilometer splitste het deelnemersveld zich in twee groepen: 8 en 12 kilometer. Ik nam deel aan de langste route. Na ruim 6 kilometer was daar het parcours waar ik zo naar had uitgekeken: Het Verdronken Land van Saefthinghe.

Ik liep de zeedijk af en hoorde een vrijwilliger zeggen: “Welkom in de hel. Het duurt maar 100 meter. Deze hel wordt ook wel de draak genoemd.” Ik keek naar mijn voorgangers en liet me voorzichtig, op m’n billen, van de grasrand zakken met mijn voeten in de modder. Ik voelde de zuigende kracht aan mijn schoenen en was blij dat ik voor vertrek mijn veters extra strak had gestrikt.

Evenwicht houden! Ik keek een paar lopers aan en herkende de blik in hun ogen. ‘Hoe moet ik dit nou doen?’. Gelukkig had ik mijn trailschoenen aan en kon ik redelijk blijven staan op de zijranden van de geul. Rustig zette ik stap voor stap en had mijn armen wijd om te balanceren. De een zat op handen en knieën in het slik; de volgende graaide naar een schoen. En ja een enkeling liep er tamelijk als een gazelle doorheen. Ik niet.

Ik ademde diep en genoot van de zilte lucht.

De hel ging over in slik, soms wat meer zand en dan weer geultjes met stromend zeewater. Rennen met schoenen vol slik viel niet mee. De geultjes met zeewater boden uitkomst; een rustmomentje om gelijkertijd een beetje water door mijn schoenen te laten stromen. Daarna rende ik weer. Maar soms wandelde ik bewust en keek ik goed om me heen. De zon scheen, de lucht was blauw, een paar bootjes lagen – drooggevallen – als bakens in de geul, hier en daar groeide een toefje zeekraal. Grassen, vogels en in de verte grote schepen. Wat bijzonder en mooi om door dit gebied te mogen rennen. Ik ademde diep en genoot van het zilte.

Na zo’n tienenhalve kilometer kwam het einde van de route in zicht. Een bocht om het laatste drooggevallen bootje en in een tamelijk rechte lijn naar de laatste geul die ondertussen volstroomde met zeewater. Het was opkomend water! Het waden begon: enkelhoogte, kniehoogte, zelfs tot kruishoogte kwam het water. De stroming voelde ik goed aan mijn benen.

Tijdens de laatste meters door het slik, merkte ik dat mijn veter toch was losgeraakt. Nog even gauw een nieuwe strik en ik kon beginnen aan mijn klim de grote stenen op. De laatste driehonderd meter over het pad waren een fluitje van een cent. Bij de finishlijn stond mijn papa met een maar wat trotse blik op zijn gezicht!

Wat heb ik genoten van de Saeftinghe Run! ♥

 

margohermans margo hermans paal watersportvereniging saeftinghe run verdronken land
Beeldmateriaal via Johnny Dooms, Paul Borgt, Gino van den Broecke, Omroep Zeeland en Renata Bogaert-Van Kampen
© Margo Hermans, augustus 2017

De uitslag van de Saeftinghe Run kun je hier inzien.

, , , ,

Over Margo Hermans

Op aarde ~ 1972 | Directiesecretaresse ENGIE ~ 1994 | Eega ♥ Han ~ 1997 | Schilderen & tekenen ~ 1998-2015 | Mama ♥ Stijn ~ 2003 | Hardlopen ~ 2009 | Medeorganisator VESTROCK ~ 2010-2014 | Eigen blog aangedurfd ~ 2014 | Minerva Netwerk Directiesecretaresses, lid werkgroep ~ 2014 | Redactielid De Snisser Courant ~ 2014 | Medeorganisator d’Ossekoppenloop ~ 2014 | Eindredactie De Snisser Courant ~ mei 2015 | Eerste marathon ~ april 2017

Bekijk alle berichten van Margo Hermans

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

12 reacties op “Slik!”

  1. Siska Zegt:

    Top

    Liked by 1 persoon

  2. Sandra Zegt:

    Klinkt fantastisch, je voelt door je blog door dat je ervan genoten hebt. 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. shivatje Zegt:

    Dat heb je weer mogen ervaren Top van je.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

  4. Rob Alberts Zegt:

    Respectvolle groet,

    Liked by 1 persoon

  5. Silvia Zegt:

    Prachtig beschreven! Goed gedaan! Het lijkt me fantastisch om dit volgend jaar ook te kunnen doen.

    Liked by 1 persoon

  6. marleen hermans Zegt:

    Een prachtige,pittige ervaring. Leuk dat je papa er was, toen je “helletocht” er op zat. Dat is een leuke verrassing. Weer een mooie beschrijving van je enthousiasme.

    Liked by 1 persoon

  7. Patty Zegt:

    Ik doe het je echt niet na, fantastisch weer dappere dodo 🙂
    XxX

    Liked by 1 persoon

  8. Regenboogvlinder Zegt:

    Moet giga zwaar zijn geweest! Knap hoor!

    Liked by 1 persoon

  9. Han Cappon Zegt:

    Leuk om te lezen dat je zo van de saeftinghe run genoten hebt. Op korte termijn hebben we een evaluatie met de betrokken partijen. Hopelijk mogen we volgend jaar dit weer organiseren

    Liked by 1 persoon

  10. Matroos Beek Zegt:

    Knappe foto’s van een knappe prestatie en een knappe dame. Je kan zien dat je je fantastisch voelt. Mooi!

    Liked by 1 persoon

  11. boterblommeken Zegt:

    Heerlijk geschreven. Topprestatie.

    Liked by 1 persoon

Trackbacks/Pingbacks

  1. Onderuit in de modder | Margo Hermans - 22 november 2017

    […] vond het geweldig. En eigenlijk wist ik dat wel vooraf. Ik hou van obstacle runs, fun runs en trails. Dus wat modder tijdens het fietsen schrikt me niet af. Het technische onderdeel van […]

    Like

%d bloggers liken dit: