Parlez-vous français?

2 mei 2018

Blog

margohermans margo hermans franse ambassade residentie den haagDe zon staat hoog aan de hemel en het is warm. Wij zijn ‘op chique’ en staan voor de deur van de Residentie van Frankrijk in Den Haag. Ik vind het spannend en voel dat een zweetdruppeltje langs mijn rug loopt. Het hek schuift automatisch open en we lopen de oprijlaan op. Wij zijn die avond voor een diner te gast bij de ambassadeur van Frankrijk.

Mijn hand zocht de hand van mijn lief en samen stapte we de enorme hal binnen. Een dame verwelkomde ons in het Frans. Nee voor mij geen champagne. Aan de vooravond van mijn 2e marathon dronk ik liever glaasjes water. Gelukkig sprak ze ook vrij goed Nederlands. Ze gaf ons uitleg over de avond. Al gauw bleek dat de geplande tafelschikking ons die avond uit elkaar haalde.

Even later nodigde de Franse ambassadeur ons uit aan tafel te gaan. Ik zocht de tafel op die mij verteld was. Ik  ging staan bij de stoel waar het naamkaartje ‘Madame Margo Hermans’ bij het bord stond. Ik keek links en rechts van de namen van mijn tafelgenoten. Dit zou geen eenvoudige avond worden. Ik keek naar mijn lief en onze blikken kruisten. Hij zat aan de verst mogelijke tafel. Gelukkig konden we elkaar aankijken.

De Franse ambassadeur opende het diner met een speech. In grote lijnen – ooit heb ik jarenlang Franse les op school gehad – begreep ik waar zijn verhaal over ging. Maar waarom er gelachen werd? Ik miste de clou.

Ik maakte kennis met de heren naast mij. En de heren naast hen. De dame tegenover mij was Nederlands. Jammer genoeg was de tafel te groot om een gesprek met haar aan te knopen. Tijdens het voorgerecht’ Saumon fumé, crème à l’avocat et blinis de sarrasin croquants’ kletste ik links en rechts van mij. De Fransman links sprak ook Engels. De Senegalees naast hem ook. Koetjes en kalfjes werden besproken.

Het hoofdgerecht ‘Filet de poulet noir aux asperges et jus de volaille à la truffe’ werd geserveerd en ondertussen ging mijn aandacht naar de 2 heren rechts van mij. Zij bleken Belgisch te zijn. Ah, dat was eenvoudiger. Ik luisterde vooral naar hun verhalen. Het ene verhaal was al wat interessanter dan het andere.

Toen het nagerecht ‘Gâteau au fromage blanc, ananas et sabayon vanille’ geserveerd werd, schoof de ambassadeur een stoel aan tafel bij. Hij begon geanimeerd te vertellen. Mijn tafelgenoten lachten en stelden vragen. Na 5 minuten dwaalden mijn gedachten af. Ik had geen idee waarover het ging. Ik deed geen moeite meer om het verhaal te volgen. Ik keek naar de ananas op mijn bord en dacht: ‘Zou het nog lang duren voordat we afscheid kunnen nemen?’.

Beeldmateriaal in eigen beheer.
© Margo Hermans, mei 2018
, , ,

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

5 reacties op “Parlez-vous français?”

  1. Matroos Beek Zegt:

    Wauw, chique zeg. Een lekkere avond om niet te vergeten!

    Liked by 1 persoon

  2. shivatje Zegt:

    Dit vergeet je niet snel.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

  3. Rob Alberts Zegt:

    Ook ik heb jaren geprobeerd om kennis te maken met Frans. Jammer genoeg liggen wij elkaar niet. Het eten zal gesmaakt hebben? Maar voor mij is zo’n avond niet weggelegd.

    Zonnige groet,

    Liked by 1 persoon

  4. Left RedEye Zegt:

    Toch bijzonder, daar zal je ongetwijfeld toch nog wel eens aan terugdenken.

    Ik mocht ooit samen met mijn vrouw aanschuiven bij een chique diner in Plaza Athenee in Parijs, op uitnodiging van een bekend bedrijf. Het bleek bereid door een beroemde kok, waar ik de naam toen al niet van kende en nu vergeten ben. Wat ik niet ben vergeten is dat het diner alleen al meer dan duizend gulden p.p. kostte. We kregen een overnachting, maar mochten er een extra overnachting in het hotel achteraan boeken voor een gereduceerde prijs van zeshonderd gulden. Die extra overnachting hebben we toch maar vanaf gezien.
    Maar, vergeten zijn we het nog zeker niet, het was (voor ons) toch wel bijzonder.

    Liked by 1 persoon

%d bloggers liken dit: