Klauteren

5 september 2018

Blog

margohermans margo hermans zeeuwse obstacle run goes ZORZaterdag werd de Zeeuwse Obstacle Run voor de 5 keer georganiseerd. Samen met mijn loopmaatje Johnny stond ik in het startvak; we vormden een duo. Voor mij was het de 4e keer dat ik deelnam aan dit evenement. In 2016 was ik er niet bij; toen stapte ik net uit het vliegtuig terug van onze reis downunder.

Drie, twee, één, start! Weg waren we. De start gebeurde telkens in kleine groepjes om zo deelnemers de ruimte te geven op het hindernissenparcours. We begonnen te lopen en mijn hartslag schoot gelijk omhoog. Na een paar honderd meter liepen we zigzaggend een heuvel van het mountainbikeparcours op. Zo kwam ik natuurlijk nooit in mijn adem!

We bereidden ons voor – “weet je nog…”, zeiden we tegen elkaar – op die ene baggersloot vrij snel aan het begin van het parcours. Maar hè dat was leuk: De route was veranderd. Al lopend overlegden we wat er nu anders was aan het parcours, welke onderdelen er nu verdwenen waren en vroegen ons hard op af wat ervoor in de plaats gekomen zou zijn.

Al snel werd duidelijk dat de organisatie een andere baggersloot gevonden had. “Door de sloot”, riep de vrijwilliger. En ja, wij gingen vrijwillig door de sloot. Balken lagen dwars over de sloot en ik moest flink bukken om er onderdoor te kunnen. Gelukkig bleef mijn gezicht toch een stukje van de bagger af! M’n maat gaf me een hand en zo klom ik gemakkelijk de sloot weer uit.

Bij een sportschool klommen we via tractorbanden en een touw een container op. Via een touw aan de andere kant daalden we weer af. Een wand van planken stond te wachten; blij dat ik een duo vormden, want ik had echt even hulp nodig. En nog een keer! Ook daar lag een modderslot, met balken, op ons te wachten.
We renden, wurmden onszelf door een springkussen en deden wat me moesten doen bij de trainingsattributen op een sportveld.

We klommen over zandhopen en kwamen aan bij het kanaal. Pallets lagen daar aan elkaar vastgeknoopt over het water. Het was de bedoeling om over de pallets naar de overkant te lopen. Natuurlijk lukte mij dat niet, dus ik zwom naar de overkant. We liepen over een bedrijventerrein. Daar klommen we over aanhangers, liepen opnieuw over zandhopen en nu ook kiezelbergen. We renden tot aan de volgende sloot. Daar hadden we voldoende tijd om op adem te komen; er was slechts ruimte om één voor één deze hindernis te nemen.

We liepen door de sporthal, gooiden met een bal, misten de korf en kropen onder een net. We arriveerden bij het schieten met een paintbalgeweer. Ieder had 1 beurt. Miste je de emmer dan moest je het volgende obstacle nemen; natuurlijk miste ik. We liepen verder en klommen over 2 autowrakken. Dit was niet nieuw voor mij; ik merkte dat ik in de loop der jaren daar wel een handigheidje in gekregen had.

We liepen over een grasveld met kuilen, klommen over hooibalen en op een stenen muur. Via een pad door struikgewas kwamen we bij een waterspeeltuin. Het stappen op stenen die in het water lagen was goed te doen. Toen zag ik de vijver. Moeten we daar echt doorheen waden? Het water bleek tot aan mijn oksels te komen!

Een groot en hoog houten ‘klimrek’ volgde. Ik klom naar boven en voelde een draai in mijn maag… Zou dit een vleugje hoogtevrees zijn? Mijn maatje hielp me over deze hindernis heen. Daar waren de banden. Was je een duo, dan moest je maar 1 band sjouwen door de baggersloot. Mijn maat was galant en droeg de band: Dank je wel nog Johnny!

We renden verder en het parcours bracht ons naar de stad. Ik was blij! Daar was mijn favoriete obstakel weer. Beurtelings sprongen we in het kanaal. Aan een kraan hing een ijzeren bak. Via een groot net klommen we omhoog naar het bak. Vervolgens klommen we in de bak en sprongen we – wanneer het veilig was – uit de bak weer in het water. Een paar zwemslagen volgden en via een net klommen we de kade op. Dit was leuk!

Het einde van het parcours kwam in zicht. Nog een keer zwemmen in het kanaal, omhoog klauteren via een net dat aan de meerpalen bevestigd was en balanceren over palen boven water naar de kade. Rennen, door zand kruipen en via strobalen klimmen in een container met koud water. Toen waren we weer ‘schoon’.  Het laatste obstakel was gemaakt van stellingen en zwierende banden. Mijn maatje wachtte tot ook ik dit obstakel had volbracht. Na 11 kilometer hardlopen en heel veel hindernissen finishten we als duo in 1 uur en 57 minuten.

Buiten spelen, ik hou ervan!

 

Schermafbeelding 2018-09-03 om 06.51.03Filmpje Zeeuwse Obstacle Run 

 

 

BNDeStem Zeeuwse Obstacle Run

Beeldmateriaal via Zeeuwse Obstacle Run, Rinaldo Jokers, BNDeStem en Johnny Dooms.
© Margo Hermans, september 2018

 

, , , , , ,

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

3 reacties op “Klauteren”

  1. Rob Alberts Zegt:

    Respectvolle maar ook zeer luie groet,

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

  2. Johnny Zegt:

    Jaaaaa wat was het leuk om weer als team samen met je de obstakels te overwinnen 😀
    De route is echt leuker geworden met meer afwisseling.
    😀

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: