Akkoordje op d’Ossekoppenloop

12 september 2018

Blog

Akkoordje op d'Ossekoppenloop.jpg

In het dorp waar ik woon, stond zaterdag 8 september de 5e editie van d’Ossekoppenloop op de agenda. Een evenement voor hardlopers en wandelaars. Voor mij was het een thuiswedstrijd en ik had er zin in.

Vanaf de eerste keer dat het evenement georganiseerd werd, help ik. Ook dit jaar was ik dus al weken, uhm eerder maanden, op de achtergrond druk bezig met regelen. Gelukkig kan ik mijn aandeel aan het geheel delen; samen met 2 andere dorpsgenoten zet ik de schouders eronder. De laatste paar weken was de werkdruk in mijn vrije tijd tamelijk hoog. Want ja… als je iets doet, dan doe je het goed.

Zaterdag rond de middag vond ik even tijd om thuis rustig te eten. Daarna stapte ik op mijn fiets en reed ik naar het dorpshuis. Zo, ik was er klaar voor; laat de deelnemers maar komen. Tijdens de voorgaande edities bleef ik vaak tot net voor de start in de gaten houden of alles wel goed verliep. Ik merkte ieder jaar weer dat dit geen goede voorbereiding op de start van de wedstrijd was. Dit jaar deed ik het anders.

Ik zocht na een uurtje een bankje op en ging zitten. Even kwam een dorpsgenoot bij me zitten en we maakten een kletspraatje. Later nam ook een geblesseerd loopmaatje plaats op het bankje. We praatten ontspannen over koetjes en kalfjes. Een klein half uurtje voor het startmoment liep ik een opwarmrondje en zo’n 5 minuten voor het startschot ging ik een heel stuk achter de startstreep staan. Mijn lijf voelde goed; ik was er klaar voor.

Om klokslag 3 uur loste mijn pa het startschot. Wat een gedrum tijdens die eerste tientallen meters. Links en rechts kwamen snellere lopers me voorbij. Ik liet me niet verleiden om te hard van stapel te lopen en zocht naar mijn eigen tempo.

Loopmaatje Inge polste bij me wat mijn plan was voor deze wedstrijd. Zij loopt altijd harder dan dat ik loop. Zij wilde wel bij mij blijven, want dan zou ze dit keer wat trager lopen. Ik wilde wel bij haar blijven; misschien liep ik dan net wat harder? De afspraak stond; we hadden een akkoordje.

De eerste kilometer kletsen we een klein beetje over sportactiviteiten en -plannen. Telkens liepen we net iets harder dan eigenlijk onze bedoeling was. Mijn hartslag bleef mooi op peil en ik verraste mezelf door boven de 11 km/uur te lopen. Het maakte me een klein beetje bang en ik vroeg mezelf af: “Wat nou als ik te hard loop? Wat nou als ik zo meteen mild krijg?”

Na anderhalve kilometer door de polder zei mijn loopmaatje: “Ik haak een koordje aan jou vast en dat blijft daar tot we gefinisht zijn.” En verdomd het werkte nog ook! Ik bleef bij haar. Zakte mijn tempo dan hielp ze me weer iets te versnellen. Samen liepen we de helling van de zeedijk op en – eerlijk is eerlijk – dat was me nog nooit zo rap gelukt!

Daar stond een drinkpost; gauw een slokje water en weer door! We liepen nog enkele meters af van mijn nichtje. Toen we haar passeerden, zei ik tegen haar: “Haak aan, Maryse”. Ze deed het en bleef lang bij ons. Het parcours ging van het pad langs de waterkant terug over naar de polder en al gauw volgde een stuk onverhard. Wat was ik blij dat het tempo daar iets daalde. Met z’n drieΓ«n achter elkaar probeerden we onze voeten goed neer te zetten.

Eenmaal terug op het asfalt vond ik het moeilijk om weer te versnellen. Ik was verrast, dat het me toch lukte om wederom 11 km/uur te lopen. Soms zelfs iets harder. We passeerden het bordje van de laatste kilometer. “Kom iets versnellen”, zei Inge tegen me. “Versnellen?”, reageerde ik. “Ik loop de hele tijd al echt heel snel hoor”.

En toch lukte het me om de laatste paar honderd meter nog een klein beetje harder te lopen. Een dorpsgenote die het verkeer aan het regelen was, juichte, klapte en riep: “Kom op Margo, nog een klein stukje”. Met de finish in zicht, perste ik er nog een laatste sprintje uit.

Ik drukte mijn sporthorloge af, zette mijn handen op mijn knieΓ«n en haalde een paar keer diep adem. Tjee zeg! Ik keek op mijn horloge en zag dat ik de afstand van 8 km met een gemiddelde snelheid van 11 km/uur had gelopen. Dat was lang geleden! Ik keek met een grote glimlach naar Inge, gaf haar een high-five en bedankte haar. Het koordje van haar naar mij mocht nu weer los.

Foto’s van d’Ossekoppenloop vind je hier op de Facebookpagina terug.

Beeldmateriaal via Gino Dhanis en mijn sporthorloge-app.
Β© Margo Hermans, september 2018
, , , ,

Abonneren

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

7 reacties op “Akkoordje op d’Ossekoppenloop”

  1. marleen hermans Zegt:

    het was een bijzondere middag
    toch gezellig om op je dorp te zijn

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

  2. Dennis Zegt:

    Goed gedaan Margo! Zo zie je maar dat je meer kunt dan misschien zelf te denken πŸ˜‰

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

  3. Johnny Zegt:

    Toen ik naar de uitslag keek van de 8 km, zag ik je gemiddelde snelheid en dacht wooowwwww dat is snel πŸ˜€ goed gelopen van jullie.
    Nog even en dan kun jij foto’s van mij maken bij de Finish πŸ˜€
    Die combi trainingen doen je goed, ga zo door.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: